شماره ۲۰۰۱ | ۱۳۹۹ شنبه ۷ تير
صفحه را ببند
بایدها و نبایدهای روزنامه‌نگاری اجتماعی

هادی خانیکی روزنامه‌نگار

انتشار دوهزارمین شماره روزنامه شهروند با همه فراز و فرودهایش خبر خوشی است. هر نشانه‌ای از استمرار روزنامه و روزنامه‌نگاری در ایران نشانی از تلاش، گران‌جانی و امید دارد. پس باید این نشانه حیات را به دست‌اندرکاران، خبرنگاران و روزنامه‌نگاران، نویسندگان و خوانندگان «شهروند» تبریک گفت. اکنون می‌توان «شهروند» را در قامت روزنامه‌ای دید که می‌خواهد اجتماعی باشد و به این سبب میدان را برای دیدن اهمیت مبانی و الزامات روزنامه‌نگاری اجتماعی باز می‌کند. روزنامه‌نگاری اجتماعی اکنون در جهان و ایران دارای سبک و ژانر مشخصی است؛ تنها روایتی از آسیب‌ها و حوادث اجتماعی نیست، اگرچه از آنها غافل نمی‌ماند. روزنامه‌نگاری اجتماعی روایت همه آن چیزهایی است که در متن اجتماع و حتی در زوایای پنهان آن، در گوشه و کنارها در جریان است و نگاه کانونی آن به جامعه است. شکل و قاب‌بندی‌اش مستقیم و غیرمستقیم مخاطبان را به تمرکز و تأمل در باب مسائل اجتماعی سوق می‌دهد. به این اعتبار، اولویت دادن به سوژه‌های اجتماعی و پررنگ کردن مسائلی که مردم به‌صورت بنیادین یا در زندگی روزمره خود با آنها روبه‌رو هستند، ازجمله اهداف اصلی این نوع روزنامه‌نگاری است. از مردم و به زبان مردم نوشتن و مردم را در فهم مسأله و یافتن راه ‌حل مشارکت دادن، یکی از بارزترین ویژگی‌های روزنامه‌نگاری اجتماعی است. روزنامه‌نگاری اجتماعی هم مسأله‌بنیاد است، هم راه حل‌‌محور. تلاش می‌کند مسائل اجتماعی را در همان اندازه واقعی که هست، مطرح و نه‌تنها نخبگان بلکه شهروندان را در این روایت خود دخیل و سهیم کند و بر پایه این فهم انتقادی، راه حل‌ها را صرفا در زبان و قلمرو رسمی و حاکمیتی محدود نکند.
 

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشد منتشر نخواهد شد.

تعداد بازدید :  303